CRATYLUS – PLATON’UN KRİTİKLERİ

  • on Ocak 27, 2022
  • 193 Views

Critias, cümlenin ortasında kesilen bir parçadır. Sofist, Devlet Adamı, Filozof’un diğer büyük Platonik üçlemesi gibi, hiçbir zaman tamamlanmayan bir üçlemenin ikinci kısmı olarak tasarlandı. Timaios, dünyanın kökenini insanın yaratılışına indirmişti ve tarihin şafağı şimdi doğa felsefesinin yerini alacaktı. Critias, Cumhuriyet ile de bağlantılıdır. Platon, bize daha önce de söylediği gibi (Tim.), vatansever bir çatışmaya giren ideal devleti temsil etmeyi amaçladı. Bu efsanevi çatışma, Atina ve İran’ın mücadelesinin, belki bir dereceye kadar Yunanlıların ve Kartacalıların savaşlarının da kehaneti veya semboliktir, tıpkı Pers’in Herodot’un zihninde Truva savaşı tarafından önceden şekillendirilmesi gibi. ya da Aeneid’in ilk bölümünün anlatısının Virgil tarafından Kartaca ve Roma savaşlarının habercisi olması amaçlandığından. İlkel Atina yurttaşlarının az sayıdaki (20.000), ‘şimdiki sayılarına eşittir’ (Krit.), Atlantik ordularının sayısız ve barbar düzeniyle tezat oluşturacak şekilde tasarlanmıştır. Atina’nın fethettiği ve Yunanistan’ın kurtarıcısı olduğu mücadelede yalnız bırakıldığına dair Timaios’ta geçen söz, aynı zamanda daha sonraki tarihe bir göndermedir. Bu nedenle, tüm anlatının, Solon adını kullanan ve Mısırlı rahipleri hikayesine gerçekçilik kazandırmak için tanıtan Platon’un hayal gücüne bağlı olduğu sonucuna güvenle varabiliriz. Yunanlılara, toprakta doğmuş insanlarınkine benzer bir hikaye, onun mitolojisinin karakterine tamamen uygun görünürdü. ve Herodot ve diğerleri tarafından anlatılan Doğu’nun harikalarından daha harika değil: buna inanarak aldatılmış olabilir. Ancak daha sonraki çağların kurgu tarafından dayatılması garip görünüyor. Kayıp kabilelerin ülkesini keşfetmek için büyük Atlantis adasını bulmak için birçok girişimde bulunuldu. Platon’un tarifine aldırmadan ve tüm anlatının uydurma olduğundan şüphe duymadan, müfessirler dünyanın her yerinde, Amerika’da, Arabistan Felix’te, Seylan’da, Filistin’de, Sardinya’da, İsveç’te yer aramışlardır. kayıp kabilelerin ülkesini keşfetmek için. Platon’un tarifine aldırmadan ve tüm anlatının uydurma olduğundan şüphe duymadan, müfessirler dünyanın her yerinde, Amerika’da, Arabistan Felix’te, Seylan’da, Filistin’de, Sardinya’da, İsveç’te yer aramışlardır. kayıp kabilelerin ülkesini keşfetmek için. Platon’un tarifine aldırmadan ve tüm anlatının uydurma olduğundan şüphe duymadan, müfessirler dünyanın her yerinde, Amerika’da, Arabistan Felix’te, Seylan’da, Filistin’de, Sardinya’da, İsveç’te yer aramışlardır.

Timaios, sözlerinin vahyettiği Tanrı tarafından kabul edilebilir olması için bir dua ile bitirir ve sırası gelen Critias, kendisine daha fazla hoşgörü gösterilmesi için yalvarır, çünkü o, tanıdığımız ve tanıdığımız insanlardan bahsetmek zorundadır. bilmediğimiz tanrılardan değil. Sokrates, isteğini hemen kabul eder ve Hermokrates’in de benzer bir ricada bulunacağını umarak, ona benzer bir hoşgörü beklentisiyle uzanır.

Critias, yalnızca Solon’a rahipler tarafından söylenenleri tekrar ettiğini söyleyerek hikayesine geri döner. Bahsedeceği savaş 9000 yıl önce olmuştu. Savaşanlardan biri Atina şehri, diğeri ise büyük Atlantis adasıydı. Critias, önceliği Atina’ya vererek bu rakip güçlerden bahsetmeyi öneriyor; savaşa katılan çeşitli Yunan ve barbar kabileleri, sahneye çıktıkça ele alınacaktır.
Başlangıçta, tanrılar dünyayı dostane bir şekilde kura ile bölmeyi kabul ettiler ve payları paylaştıklarında çeşitli ülkelerini yerleştirdiler ve insanlığın çobanları ya da daha doğrusu kılavuzları oldular, onları ikna yoluyla değil, ikna ederek yönlendirdiler. Kuvvet. Hephaestus ve Athena, kardeş tanrılar, akıl ve sanatta birleştiler, payları olarak, erdem ve bilgeliğin büyümesine uygun olan Attika ülkesini elde ettiler; ve oraya cesur bir toprak çocukları ırkı yerleştirdiler ve onlara devleti nasıl düzenleyeceklerini öğrettiler. Cecrops, Erechtheus, Erichthonius ve Erysichthon gibi isimlerinin bazıları daha sonraki zamanlarda korunmuş ve benimsenmiştir, ancak eylemlerinin hatırası geçmiştir; çünkü o zamandan beri birçok tufan oldu ve dağlarda hayatta kalan artakalanlar yazı sanatından habersizdi. ve birçok nesiller boyunca kendilerini yaşam araçlarını elde etmeye adamışlardı… Ve antik Atinalılar tarafından adanan tanrıçanın silahlı görüntüsü, her zaman olması gerektiği gibi, erkeklerin ve kadınların o günlerde sahip oldukları diğer çağların bir kanıtıdır. sahip, ortak erdemler ve arayışlar. Zanaatkarlar ve çiftçiler de dahil olmak üzere çeşitli vatandaş sınıfları ve ayrı yaşayan, eğitimli ve koruyucularımız gibi her şeyi ortak olan üstün bir savaşçı sınıfı vardı. O günlerde Attika güneye Kıstağa, iç kısımlarda Parnes ve Cithaeron tepelerine kadar uzanıyordu ve onlarla deniz arasında Oropus bölgesini içeriyordu. Ülke o zamanlar, hâlâ olduğu gibi, dünyanın en verimli ülkesiydi ve zengin ovalar ve otlaklarla doluydu. Ancak çağlar boyunca toprağın büyük bir kısmı sular altında kaldı ve derin denizlerde kayboldu. Ve bu güzel toprakların sakinlerine zeka ve güzellik sevgisi bahşedilmişti.

Antik Atina’nın Akropolisi, Ilissus ve Eridanus’a kadar uzanıyordu ve Pnyx’i ve Pnyx’in karşı tarafında, düz bir yüzeye ve derin toprağa sahip Lycabettus’u içeriyordu. Tepenin yamacında zanaatkarlar ve çiftçiler oturuyordu; ve savaşçılar zirvede, Hephaestus ve Athene tapınaklarının çevresinde, tek bir evin bahçesine benzeyen bir çit içinde kendi başlarına yaşıyorlardı. Kışın, syssitialarını tuttukları tepenin kuzeyindeki evlere çekildiler. Bunlar, çocuklarının çocuklarına değiştirilmeden miras bıraktıkları mütevazı meskenlerdi. Yazın güney tarafında ikamet ederlerdi ve sonra bahçelerini ve yemek salonlarını terk ederlerdi. Akropolis’in ortasında, yazın bol soğuk, kışın ılık su sağlayan bir çeşme vardı; bunun hala bazı izleri var. Savaşan kadın ve erkek sayısını, mevcut askeri güce eşit olan 20.000’de tutmaya özen gösterdiler. Ve böylece hayatlarını Hellenlerin vatandaşlarının ve liderlerinin koruyucusu olarak geçirdiler. Avrupa ve Asya’nın her yerinde güzellikleri ve erdemleriyle kutlanan adil ve ünlü bir ırktı.

Ve şimdi size düşmanlarından bahsedeceğim, ama önce Solon’a Yunanca isimlerin Mısır biçiminde verildiğini ve onların anlamlarını araştırıp tercüme ettiğini açıklamalıyım. El yazması büyükbabam Dropides’te kaldı ve şimdi benim elimde… Poseidon, toprağın bölünmesinde kendisine düşen pay olarak Atlantis adasını aldı ve orada annesi ölümlü olan çocukları oldu. Denize doğru ve adanın merkezinde çok güzel ve verimli bir ova vardı ve merkeze yakın, ovadan yaklaşık elli stadia uzaklıkta, içinde Evenor ve karısı Leucippe adında bir adamın ve onların yaşadığı alçak bir dağ vardı. Poseidon’un aşık olduğu kızı Cleito. Aşkını güvenceye almak için dağı, ikisi kara ve üçü deniz olmak üzere değişen büyüklüklerde halkalar veya bölgelerle çevreledi. ilahi gücü onun kolayca kazmasını ve biçimlendirmesini sağladı ve o günlerde nakliye olmadığı için hiç kimse oraya giremiyordu. İç adaya, toprağın altından sıcak ve soğuk su kaynakları taşıdı ve toprağa insanın yaşamı için gerekli olan her şeyi sağladı. Burada beş çift ikiz erkek çocuktan oluşan bir aile kurdu. En büyüğü Atlas’tı ve onu orta adanın kralı yaptı, ikiz kardeşi Eumelus veya Gadeirus’a ise ülkenin Boğazlara en yakın olan kısmını verdi. Diğer kardeşleri adanın geri kalanına şefler yaptı. Ve krallıkları Mısır ve Tiren’e kadar uzanıyordu. Atlas’ın güzel bir gelecek nesli ve madenlerden elde edilen büyük hazineleri vardı – bunların arasında o değerli metal orichalcum; ve bol miktarda odun ve fil sürüleri vardı, ve her çeşit hayvan için otlaklar, güzel kokulu otlar, otlar ve meyve veren ağaçlar. Bunları, tapınaklarını, saraylarını, limanlarını ve rıhtımlarını inşa etmek için şu şekilde kullandılar ve kullandılar: – İlk önce deniz bölgeleri üzerinde köprü kurdular ve kraliyet sarayına bir yol yaptılar. merkez adada inşa edilmiştir. Bu eski saray, birbirini izleyen nesiller tarafından süslenmiştir; ve adadan denize uzanan kara bölgelerinden geçen bir kanal kazdılar. Toprak bölgeleri, bazen süs olsun diye birbirine karıştırdıkları siyah, beyaz ve kırmızı renkli taşlardan yapılmış duvarlarla çevriliydi; ve taş ocaklarını çıkarırken, kaya çatılı çift rıhtım bölgelerinin kenarlarının altında oyuyorlardı. Duvarların en dış kısmı pirinç, ikincisi kalay ile kaplanmıştır. ve kalenin duvarı olan üçüncüsü, orichalcum’un kırmızı ışığıyla parladı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. kalenin duvarı olan orichalcum’un kırmızı ışığıyla parladı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. kalenin duvarı olan orichalcum’un kırmızı ışığıyla parladı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. orichalcum’un kırmızı ışığıyla parladı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. orichalcum’un kırmızı ışığıyla parladı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. Kalenin iç kısmında, Cleito ve Poseidon’a adanmış ve altınla çevrili kutsal bir tapınak vardı ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. ve Poseidon’un gümüşle kaplı kendi tapınağı ve altınla dorukları vardı. Çatı fildişiydi, altın, gümüş ve orichalcum ile süslenmişti ve iç kısmı orichalcum ile kaplanmıştı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı. İçinde, altı kanatlı atın çektiği bir arabada duran ve başıyla çatıya dokunan tanrının bir görüntüsü vardı; etrafında yunuslara binen yüz Nereid vardı. Tapınağın dışına on kralın ve eşlerinin soyundan gelenlerin hepsinin altın heykelleri yerleştirildi; bir sunak da vardı ve hem krallığın hem de tapınağın büyüklüğüne ve ihtişamına karşılık gelen saraylar vardı.

Ayrıca sıcak ve soğuk su çeşmeleri ve onları çevreleyen uygun binalar ve ağaçlar vardı ve hem kralların hem de özel kişilerin hamamları ve kadınlar ve ayrıca sığırlar için ayrı hamamlar vardı. Hamamlardan gelen su, Poseidon korusuna ve köprüler üzerinden su kemerleri ile dış halkalara taşındı. Bölgelerde tapınaklar vardı ve ikisinden daha büyük olanında, adanın her tarafında koşan atlar için bir koşu parkuru vardı. Muhafızlar, kendilerine duyulan güvene göre bölgelere dağıtıldı; içlerinden en güvenilirleri kalede konuşlanmıştı. Rıhtımlar triremler ve dükkânlarla doluydu. Liman ile deniz arasındaki arazi bir duvarla çevriliydi ve meskenlerle doluydu ve liman ve kanal insan seslerinin uğultusuyla çınlıyordu.
Kentin çevresindeki ova, oldukça ekili ve kuzeyden dağlarla korunan; dikdörtgendi ve düz çizgiden düşmenin inanılmaz bir derinliğe sahip dairesel hendeği takip ettiği yerde. Bu derinlik, iç kısımlardaki kanalların yanı sıra dağlardan inen dereleri de almış ve denize bir yol bulmuştur. Bütün ülke, her biri on stadyumluk bir kare olan altmış bin parçaya bölünmüştü; ve bir kura sahibi, on bin savaş arabası, iki at ve onların üzerinde binici, bir çift koltuksuz araba atı ve bir hizmetli ve bir arabacı yapmak için bir savaş arabasının altıncı bölümünü sağlamak zorundaydı. , iki hoplit, iki okçu, iki sapancı, üç taş atıcı, üç ciritçi ve dört denizci bin iki yüz gemiyi tamamlayacaktı.
On kralın her biri kendi şehrinde ve krallığında mutlaktı. Farklı hükümetlerin birbirleriyle ilişkileri, ilk krallar tarafından Poseidon tapınağındaki bir orichalcum sütununa yazılan Poseidon’un emirleriyle belirlendi; burada krallar ve prensler bir araya gelip her beşte bir bayram düzenlediler. ve her altı yılda bir dönüşümlü olarak. Tapınağın etrafında, biri on kralın yakalayıp kurban ettiği, yazıtın üzerine kurbanın kanını döken ve babaları Poseidon’un yasalarını çiğnememeye yemin eden Poseidon boğaları sıralandı. Gece olunca masmavi kaftanlar giydiler ve suçlular hakkında hüküm verdiler. Kanunlarının en önemlisi birbirleriyle olan ilişkilerine ilişkindir. Birbirlerine karşı silahlanmamalıydılar, ve kardeşlerinden herhangi biri saldırıya uğrarsa kurtarmaya geleceklerdi. Savaş hakkında ortaklaşa tartışacaklardı ve kral, çoğunluğun rızası olmadıkça, akrabaları üzerinde ölüm kalım gücüne sahip olmayacaktı.

Geleneğin söylediği gibi, birçok nesiller boyunca Atlantis halkı yasalara ve tanrılara itaat etti ve birbirleriyle ilişkilerinde nezaket ve bilgelik uyguladılar. Zenginlikleri ancak onları önemsemeyerek gerçek anlamda kullanabileceklerini biliyorlardı. Ama yavaş yavaş, ruhlarının ilahi kısmı, çok fazla ölümlü karışımla seyreltildi ve yozlaşmaya başladılar, ancak dış görünüşe göre, tam da tüm kötülüklerle dolu oldukları sırada her zamanki gibi görkemli görünüyorlardı. Her şeyi gören Zeus, onları cezalandırmak için tanrılar konseyini topladı ve onları bir araya getirdiğinde şöyle konuştu:
Hiç kimse ‘soylu bir yalanın’ nasıl icat edileceğini Platon’dan daha iyi bilemezdi. (1) Sokrates’in, hikayenin gerçeğinin büyük bir avantaj olduğuna dair masum beyanına dikkat edin: (2) geleneksel isimlerin ve coğrafya göstergelerinin iç içe geçme tarzı (‘İşte gerçekler olsun!’): (3) Eski Epik şiirde olduğu gibi, sayıların verildiği aşırı incelik:
(10) Poseidon ve Athene’nin eski rekabetinden ve ilk yerlilerin topraktan yaratılmasından söz edilmesi. Platon, başka yerlerde olduğu gibi burada da ustaca, mitolojinin yozlaştırdığı gerçeği söylediği izlenimini veriyor.

Dünya, tıpkı bir çocuk gibi, Atlantis Adası masalını hemen ve çoğu zaman tereddüt etmeden kabul etti. Modern zamanlarda batık kıtanın izlerini pek aramıyoruz; ama Bay Grote bile antik çağda hiçbir kanıtı olmayan Mısır’ın Solon şiirine inanmaya meyillidir; Martin gibi diğerleri, efsanenin Mısır kökenli olduğunu tartışırken ya da alıntıladığı M. de Humboldt gibi, efsanede yaygın bir geleneğin kalıntısını bulmaya eğilimlidir. Farklı bir düşünce tarzı benimseyen diğerleri, Atlantis Adası’nı daha da büyük bir adanın, Amerika Kıtasının beklentisi olarak görüyor. ‘Masal’ diyor M. Martin, ‘Mısırlı rahiplerin otoritesine dayanıyor; ve Mısırlı rahipler Yunanlıları kandırmaktan zevk aldılar. Mısırlı rahiplerden, yani modern zamanların eleştirmeni ve doğa filozofu dehasının egemenliğinden tamamen kurtulmamış olan Platon’un kendisinden daha büyük bir aldatıcı ya da sihirbaz olduğundan asla şüphelenmiyor gibi görünüyor. Ulaşabilecekleri herhangi bir sonuç açısından değersiz olsa da, M. Martin’in (Timee) tartışmaları gibi tartışmaların kendi çıkarları vardır ve Kayıp Kabileler (2 Esdras) ile ilgili benzer tartışmalarla karşılaştırılabilir. Bir şairin ya da filozofun tesadüfi sözünün nasıl sonsuz dini ya da tarihsel araştırmaları doğurduğu. (Bkz. Timaios’a Giriş.) Ulaşabilecekleri herhangi bir sonuç açısından değersiz olsa da, M. Martin’in (Timee) tartışmaları gibi tartışmaların kendi çıkarları vardır ve Kayıp Kabileler (2 Esdras) ile ilgili benzer tartışmalarla karşılaştırılabilir. Bir şairin ya da filozofun tesadüfi sözünün nasıl sonsuz dini ya da tarihsel araştırmaları doğurduğu. (Bkz. Timaios’a Giriş.) Ulaşabilecekleri herhangi bir sonuç açısından değersiz olsa da, M. Martin’in (Timee) tartışmaları gibi tartışmaların kendi çıkarları vardır ve Kayıp Kabileler (2 Esdras) ile ilgili benzer tartışmalarla karşılaştırılabilir. Bir şairin ya da filozofun tesadüfi sözünün nasıl sonsuz dini ya da tarihsel araştırmaları doğurduğu. (Bkz. Timaios’a Giriş.)

Yaklaşık yirmi bin nüfuslu küçük Yunan kentini Atlantis adasının barbar büyüklüğüyle karşılaştırırken, Platon muhtemelen ideal Atina gibi bir devletin herhangi bir sayıda rakibe karşı eşit olmasına rağmen yenilmez olduğunu göstermeyi amaçladı (cp. Rep. .). Büyük bir imparatorlukta bile, ilk Pers krallarının egemenliği altında var olduğuna inanılan Yunanlılar gibi, bir dereceye kadar erdem ve adalet olabilir. Ancak tüm bu imparatorluklar yozlaşmaya yatkındı ve çok geçmeden tanrıların öfkesine maruz kaldılar. Doğu zenginlikleri, altın ve gümüşün ihtişamı ve renk çeşitliliği de Yunan kavramlarının sadeliği ile çelişiyor gibiydi. Atlantis adasında Platon, gerçek Helen vatandaşının tutumlu yaşamına karşı çıktığı bir tür Babil ya da Mısır kentini betimler. Onların kısa taslağında, Cumhuriyet’te tek derdi olan savaşçılar kadar, ‘onurlu ve gerçek çiftçi’ çiftçileri de idealize etmesi dikkat çekicidir; ve erkeklerin ve kadınların ortak uğraşlarından söz etmesine rağmen, eşler ve çocuklar topluluğu hakkında hiçbir şey söylemediğini.
Platon’un bu diyaloğa Atinalıların en nefret edilen isimlerini öneklemesi ve Sokrates’in ağzına onun hakkında bir methiye koymuş olması daha da tuhaftır (Tim.). Yine de onun karakterinin Ksenophon tarafından kötü bir şöhrete sahip olduğunu ve onunla sadece tanışmanın bile Sokrates’e karşı bir suçlama konusu yapıldığını biliyoruz. Yalnızca bunda ve belki de başka bazı durumlarda, Platon’un karakterlerinin gerçek olgulara gönderme yapmadığı sonucunu çıkarabiliriz. Kendi ailesini onurlandırma arzusu ve Solon ile olan bağlantısı, adının tanıtılmasını önermiş olabilir. Critias’ın neden tesadüfen, ilerleyen yaştan ya da tasarımın sanatsal zorluğu duygusundan dolayı asla tamamlanmadığı belirlenemez.

Article Categories:
E-Kitap

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Manşet Haberler ...